 |
| De 'slecht voorbereide' politieactie van 5 juni moest wel uitlopen op een ramp. © Thomas Quirynen |
In een rapport dat is opgesteld door een minderheidsfractie van een regeringscommissie, wordt de regering van Peru verantwoordelijk gesteld voor gewelddadige incidenten in het Amazonegebied.
Het geweld vond plaats nadat een gewapende politie-eenheid op 5 juni 2009 de aanval opende op demonstranten van de Awajún en Wampis volksstammen die een weg blokkeerden in de buurt van de Noord-Peruaanse stad Bagua.
De regering benoemde een commissie om uit te zoeken wat er precies gebeurde. Twee van haar leden echter, Carmen Gomez Calleja en Jesus Manaces Valverde, weigerden het in december gepubliceerde eindverslag van de commissie te ondertekenen. Ze uitten scherpe kritiek op het rapport dat huns inziens vooringenomen was, ten gunste van de regering.
Gomez Calleja en Manaces Valverde schreven zelf een rapport dat ze vorige week openbaar maakten. In het rapport wordt gesteld dat de actie van de politie om de weg vrij te maken ‘slecht was voorbereid’ en ‘wel moest uitlopen op een ramp’. Drieëndertig mensen, onder wie twintig politiemensen, lieten hierbij het leven en één persoon werd na afloop vermist.
In het rapport worden verschillende beweringen van het officiële onderzoeksverslag van de regeringscommissie aangevochten, waaronder de veronderstelling dat de demonstranten door buitenstaanders ertoe aangezet waren om de weg af te sluiten. Het rapport bevat ook een lijst van de redenen die de Awajún en Wampis, en andere inheemse volkeren elders in Peru, ertoe hebben aangezet om te demonstreren. Hiertoe behoren:
· Een aantal door President Garcia geschreven artikelen waarvan de inhoud door de inheemse bevolking van Peru wordt opgevat als ‘krenkend, provocerend en intimiderend.’
· Een reeks van wetten die worden beschouwd als in ‘in sterke mate tegenstrijdig’ in relatie tot inheemse rechten.
· Beloftes aan inheemse organisaties waar de regering zich niet aan gehouden heeft
· Aanvallen in het openbaar van regeringsinstellingen op inheemse leiders, en pogingen om interne verdeeldheid op te wekken binnen de inheemse beweging.
· De "toenemende verslechtering, sinds 1993, van de wettelijke bescherming van inheems grondgebied”.
· Het feit dat veel inheemse volken in Peru al “hadden ondervonden dat zij zelf en hun grondgebied verstrikt waren geraakt in een agressief en wezensvreemd economisch systeem, waar zij geen inspraak hebben. Een systeem bovendien, dat door de inheemse bevolking beschouwd wordt als een bedreiging voor het voortbestaan van hun traditionele inheemse levenswijze.”
