De problemen waarmee de Batak te maken hebben zijn niet nieuw. Nadat in 1956 de eerste weg door het land van de Batak was aangelegd, stroomden grote aantallen kolonisten het gebied binnen. De Batak moesten hun nederzettingen in de laagvlakte verlaten en zich terugtrekken in de minder vruchtbare heuvels.
In 1969 probeerde de Filippijnse overheid de Batak te verplaatsen naar andere gebieden en ze te transformeren tot sedentair levende boeren. Dit mislukte en de schade was groot. In de jaren ’70 van de vorige eeuw nam de vraag naar producten uit het bos toe en kreeg de geldeconomie steeds meer invloed op de Batak. Velen van hen raakten gevangen in onoplosbare schuldproblemen.
In de jaren ’80 drongen houtkapbedrijven door tot in de meest afgelegen gebieden van de Batak waarbij grote hoeveelheden kauri bomen werden geveld. De Batak waren voor de verkoop van hars altijd al afhankelijk geweest van deze bomen, en de bomen waren nog belangrijker geworden nadat de overheid hun traditionele zwerflandbouw had verboden.
In 1997 nam de Filippijnse regering een ‘Wet ten behoeve van de Rechten van Inheemse Volkeren’ aan om hun land en levenswijze te beschermen.
Maar door gebrek aan politieke wil en door de moeilijk uit te voeren wetsbepalingen had deze wet in de praktijk weinig betekenis.
Meer informatie over de gevaren die de levenswijze van de Batak bedreigen kunt u vinden in het artikel Cycles of Politics and Cycles of Nature: Permanent Crisis in the Uplands of Palawan</em door Dario Novellino.
Cycles of Politics and Cycles of Nature: Permanent Crisis in the Uplands of Palawan (PDF, 36 pages, 7.2MB)
