De Braziliaanse Guarani ondervinden veel leed door het geweld van veeboeren.
De Guarani beschouwen land als de oorsprong van al het leven. Maar de gewelddadige invasie van grote aantallen veeboeren heeft hun grondgebied verwoest en bijna al hun land is hen ontstolen.
De kinderen van de Guarani komen om van de honger en hun leiders zijn vermoord. Honderden mannen, vrouwen en kinderen hebben een eind gemaakt aan hun leven.
Vrijwel alle land van de Guarani is hen de afgelopen 500 jaar ontnomen.
Ontbossing na ontbossing heeft het ooit zo vruchtbare leefgebied van de Guarani veranderd in een onafzienbaar netwerk van veehouderijen en van suikerrietplantages, die de Braziliaanse biobrandstofmarkt moeten voorzien. Braziliës biobrandstofindustrie is een van de meest geavanceerde ter wereld.
Veel Guarani zijn kleine reservaten ingedreven, die altijd overvol zijn. In het Dourados reservaat bijvoorbeeld leven 12.000 Guarani op weinig meer dan 3000 hectare. De grootschalige ontbossing betekent dat jacht en visserij niet langer mogelijk zijn en er is nauwelijks genoeg land om gewassen te verbouwen. Ondervoeding is een ernstig probleem.
De reactie van dit intens spiritueel volk hierop is een zelfmoordepidemie dat van unieke proporties is voor Zuid-Amerika. Sinds 1986 hebben 517 Guarani zelfmoord gepleegd, de jongste was net negen geworden
Brazilië is al decennialang een van de grootste producenten van biobrandstoffen en het merendeel van de Braziliaanse auto’s kan op ethanol rijden. Het land wil ook een belangrijke exporteur van ethanol worden en koestert ambitieuze plannen om tegen 2010 zesentwintig miljard liter per jaar uit te voeren. Veel van de benodigde suikerriet wordt verbouwd op land dat vroeger door de bossen van de Guarani werd bedekt.
Behalve onteigend te zijn door de meedogenloze groei van de suikerrietplantages, zijn de Indianen naast de bossen hun middelen van bestaan kwijtgeraakt en worden zij tegenwoordig uitgebuit als plantagearbeiders.
De omstandigheden zijn verschrikkelijk: zij krijgen vaak minder dan het minimumloon betaald, moeten lange dagen maken en moeten over het algemeen telkens zeventig dagen aaneen aan het werk, voordat ze hun gemeenschap weer op kunnen zoeken. Bij terugkeer nemen ze vaak problemen met zich mee, zoals alcoholisme en drugsverslaving.
In de deelstaat Mato Grosso do Sul alleen al, zijn er elf suikerfabrieken en ethanolraffinaderijen, dertig worden er gebouwd en er liggen plannen voor nog eens zestig.
Een van de bedrijven in de deelstaat werd in november 2007 op last van de autoriteiten gesloten, toen ontdekt werd dat het 800 inheemse arbeiders onder omstandigheden liet werken die op slavernij leken. Het was een van de schaarse tegenvallers voor de biobrandstofproducenten.
Om simpelweg te kunnen overleven moeten de Guarani hun land terugkrijgen. Help hen het recht op hun land vast te leggen.
Een brief sturen naar politici en overheden is een eenvoudige en doeltreffende manier om uw zorg uit te spreken en veranderingen te bewerkstelligen.
Met een donatie steunt u Survival bij het voeren van publicitaire of juridische steuncampagnes ten behoeve van inheemse volksstammen in nood.
