Het land waar de Innu al duizenden jaren hebben gewoond, is een uitgestrekt, subarctisch gebied, met sparrenbossen, meren, rivieren en rotsachtige, dorre vlakten. Dit land noemen de Innu Nitassinan.
Tot de tweede helft van de twintigste eeuw, leefden de Innu als nomadische jagers. Het grootste gedeelte van het jaar, wanneer de waterwegen van Nitassinan bevroren zijn, reisden de Innu in kleine groepen van twee of drie gezinnen met de tobogan slee door het land.
Als het ijs gesmolten was, voeren ze met de kano naar de kust of naar een groot binnenlands meer om er te vissen, handel te drijven en om vrienden en familie te ontmoeten.
De Innu jagen op kariboes, beren, bevers en egels, ze vissen en verzamelen bessen. Tot voor kort verkregen de Innu vrijwel alles wat ze nodig hadden – eten, kleding, behuizing, gereedschap en wapens – van de kariboes, een soort rendieren, die voor hen van grote culturele betekenis zijn en iedere lente en herfst door hun land trekken.
Nu leven de Innu in dorpen. Hoewel velen van hen nog steeds jagen, vissen en verzamelen, hebben sommige Innu daarnaast een betaalde baan of zijn afhankelijk van een uitkering.
Sinds de jaren vijftig en zestig van de twintigste eeuw zijn de nomadische Innu onder druk gezet door de Canadese regering en de Katholieke kerk, om zich te vestigen in vaste gemeenschappen. Deze overgang was moeilijk en traumatisch.
In de gemeenschappen komt opvallend veel alcoholisme voor, veel kinderen snuiven benzine, er is veel geweld en een recordaantal zelfmoorden.
Veel Innu vechten nog steeds om hun traditionele levensstijl terug te krijgen, wat steeds moeilijker wordt, aangezien de overheid hun land gebruikt voor mijnbouw, delen van hun gebied onder water heeft gezet om hydro-energie op te wekken en de overige gedeelten van het land door wegen worden doorkruist.
In april 1999 beschreef het VN-comité voor de mensenrechten de situatie van inheemse volksstammen in Canada als: ‘de meest dringende kwestie die de aandacht van de Canadezen vraagt’ en veroordeelde Canada voor het ‘vernietigen’ van de rechten van de inheemse bevolking.
Een brief sturen naar politici en overheden is een eenvoudige en doeltreffende manier om uw zorg uit te spreken en veranderingen te bewerkstelligen.
Met een donatie steunt u Survival bij het voeren van publicitaire of juridische steuncampagnes ten behoeve van inheemse volksstammen in nood.
Survival roept de Canadese regering op haar benadering ten opzichte van onderhandelingen met de Innu en andere, vergelijkbare groepen, te heroverwegen.
Op dit moment willen zij alleen de landeigendomsrechten van de Innu erkennen als de Innu ermee akkoord gaan het grootste deel van hun land af te staan. Canada moet erkennen dat de Innu recht hebben op hun eigen land en dat zij daar kunnen leven zoals zij dat zelf willen.
