Bosbewoners gaan ten onder aan verdringing en discriminatie
Sinds mensenheugenis leven in de bossen van centraal Afrika jager-verzamelaars. In de afgelopen decennia echter zijn hun leefgebieden vernietigd door houtkap, oorlog en oprukkende boerengemeenschappen.
Door de uitbreiding van beschermde natuurgebieden als gevolg van deze problemen, is het steeds moeilijker geworden voor de bosbewoners om in hun levensonderhoud te voorzien en hun sterke band met het bos staat onder druk.
Veel van het land waar Pygmeeënvolken van oudsher leven, is rijk aan hout en mineralen.
Er is een wedren tussen de houtkapbedrijven en de natuurbeschermers om het resterende bos te claimen.
De rechten en de behoeftes van de bosbewoners worden genegeerd in de strijd om de bossen van centraal Afrika.
|
| Pygmee jager © Salomé/Survival |
Bij de eerste tekenen van vrede in Congo haastten multinationale houtkapbedrijven zich om het kostbare hout te kappen.
Locale gemeenschappen worden vaak misleid tot het schriftelijk afstand doen van de rechten op hun land. Met als gevolg dat ze hun culturele erfenis, de bron van hun levensonderhoud en hun voedselvoorziening verliezen in ruil voor een handvol zout, suiker of een kapmes.
De gevolgen zijn verschrikkelijk voor de mensen, het bos, het klimaat en de toekomst van dit wanhopig instabiele land.
In het kielzog van de houtkapbedrijven komen duizenden kolonisten, die erg graag landbouw willen bedrijven op dit nieuw-ontgonnen land, en die vijandig zijn tegen de bosbewoners, van wie het bos verwoest is.
Bosbewoners bevinden zich in een vicieuze cirkel: hun bossen zijn hun ontnomen en daarmee hun middelen van bestaan, ze verarmen steeds verder doordat buitenstaanders misbruik maken van hun situatie.
Doordat ze steeds armer worden, zijn ze steeds minder in staat om hun rechten te verdedigen. De bosgebieden worden opgeslokt door uitgestrekte plantages, die het eigendom zijn van multinationals.
In Kameroen worden Bagyeli gemeenschappen die aan de rand van het nationale park Campo Ma’an leven, samengeperst tussen het natuurgebied en het land dat de multinationals tot hun beschikking hebben gekregen om te exploiteren.
De Bagyeli mogen niet jagen en voedsel verzamelen op de oliepalm- en rubberplantages. Ze zijn niet schadeloos gesteld vanwege het verlies van hun land. Er zijn geen banen en er is geen gezondheidszorg of financiële hulp beschikbaar.
Hun gezondheid verslechtert doordat er veel muggen tussen de gewassen leven, waardoor malaria in het gebied is toegenomen. Het oorspronkelijke rijke dieet van de Bagyeli is ernstig verschraald, doordat ze niet meer kunnen beschikken over voedsel uit het bos.
Buitenstaaders die op de plantages zijn gaan werken, discrimineren de Bagyeli en jagen op het wild, waardoor de Bagyeli hun voornaamste bron van eiwitten wordt ontnomen.
In 1991 werd het Bwindi Impenetrable Forest in Oeganda uitgeroepen tot nationaal park. De Batwa werden verdreven en mochten niet langer jagen en voedsel verzamelen; slechts enkelen kregen een schadevergoeding. Er werd niet met hen overlegd.
De meesten leven momenteel als ‘illegalen’ op het land van anderen, altijd bang dat ze worden weggejaagd, zonder toegang tot het bos en zonder eigen land.
|
| © Survival |
Stamoudsten vertellen dat ze hun kinderen niet de traditionele vaardigheden kunnen leren, zoals het verzamelen van honing, het jagen en de kennis van medicinale kruiden, doordat ze geen toegang tot het bos hebben.
De Batwa zijn verdreven uit de nationale parken en worden mishandeld en uitgebuit door de boeren buiten de parken. Boeren die zich met hun boerderijen in de bossen hadden gevestigd, werden schadeloos gesteld bij het aanwijzen van de natuurgebieden. De verdreven Batwa niet.
De inkomsten uit het toerisme in de voornaamste nationale parken zijn aanzienlijk. Buitenlandse toeristen betalen honderden dollars voor een dagtocht om de gorilla’s in Bwindi te zien.
Dit geld gaat naar de regering van Oeganda. Het zijn de bosbewoners die aan het kortste eind trekken.
Twa gemeenschappen zijn in het hele gebied verdreven uit parken, waaronder het Volcanoes National Park (in Rwanda), Mgahinga (in Oeganda) en Kahuzi-Biega in Congo.
Doordat hun land is aangewezen als natuurgebied waar ze zelf niet meer welkom zijn, leven deze gemeenschappen in erbarmelijke omstandigheden. Levend in armoede, ‘illegaal’ op de grens van het land dat ooit van hen was, zijn ze aangewezen op bedelen en op werken voor anderen voor een hongerloon.
In 1999 werd het nationale park Campo Ma’an afgebakend, als compensatie voor de milieuschade die veroorzaakt was door de Chad-Cameroon oliepijplijn.
De Bagyeli jager-verzamelaars verloren niet alleen hun land, maar ze kregen ook geen toegang meer tot het gebied en werden, zonder enig overleg, gedwongen zich permanent te vestigen en een agrarisch bestaan op te bouwen.
In de nationale parken Lake Lobeke en Boumba-Bek in Kameroen kwam Global Environment Facility, een van de financieerders van de parken, er onlangs achter dat verscheidene Baka gemeenschappen waren verdreven en dat 8000 mensen hun inkomen waren kwijtgeraakt, aangezien zij afhankelijk waren van het jagen en voedsel verzamelen in het gebied.
Een brief sturen naar politici en overheden is een eenvoudige en doeltreffende manier om uw zorg uit te spreken en veranderingen te bewerkstelligen.
Met een donatie steunt u Survival bij het voeren van publicitaire of juridische steuncampagnes ten behoeve van inheemse volksstammen in nood.
