Bosbewoners gaan ten onder aan verdringing en discriminatie
Sinds mensenheugenis leven in de bossen van centraal Afrika jager-verzamelaars. In de afgelopen decennia echter zijn hun leefgebieden vernietigd door houtkap, oorlog en oprukkende boerengemeenschappen.
Door de uitbreiding van beschermde natuurgebieden als gevolg van deze problemen, is het steeds moeilijker geworden voor de bosbewoners om in hun levensonderhoud te voorzien en hun sterke band met het bos staat onder druk.
De Pygmeeënvolken, die in de regenwouden van centraal Afrika leven, zijn van oorsprong jagers en verzamelaars.
|
| Pygmee kinderen © Salomé/Survival |
De term ‘Pygmee’ heeft een negatieve betekenis gekregen, maar is door sommige inheemse groepen weer in gebruik genomen als een soort geuzennaam waarmee ze hun identiteit bevestigen.
In eerste instantie beschrijven deze gemeenschappen zichzelf echter als bosbewoners vanwege de fundamentele betekenis van het bos voor hun cultuur, hun levensonderhoud en hun geschiedenis.
De verschillende volken, waaronder de Twa, de Aka, de Baka en de Mbuti, leven verspreid over heel centraal Afrika: de Centraal Afrikaanse Republiek (CAR), de Democratische Republiek Congo (DRC), Rwanda, Oeganda en Kameroen.
Elk volk heeft zijn eigen taal en jachttradities. Hoewel elke gemeenschap met verschillende problemen wordt geconfronteerd, zijn racisme, houtkap en natuurbehoud de grootste bedreigingen voor veel van deze gemeenschappen. Zij veroorzaken ernstige gezondheidsproblemen en brengen geweld en misbruik met zich mee.
Volgens recente schattingen telt de Pygmeeënbevolking ongeveer een half miljoen mensen.
Wat deze volkeren gemeen hebben is de nauwe band met het bos waarin ze leven, dat ze aanbidden en al generaties lang beschermen.
De bosbewoners spreken verschillende talen. Jengi, de naam van de bosgeest, is een van de weinige gemeenschappelijke woorden.
Het belang van het bos als hun spirituele en fysieke bakermat en als bron van hun religie, hun levensonderhoud, hun medicinale kruiden en hun culturele identiteit kan niet genoeg worden benadrukt.
Van oudsher verplaatsten kleine gemeenschappen zich vaak binnen verschillende bosgebieden, waar ze een grote verscheidenheid aan bosproducten verzamelden, waaronder wilde honing, en goederen ruilden met naburige dorpsbewoners.
Jachttechnieken verschillen per groep bosbewoners. Ze gebruiken onder meer pijl en boog, netten en speren.
|
| © Survival |
Veel gemeenschappen zijn echter verdreven door natuurbeschermingsprojecten en het overgebleven bos is door grootschalige houtkap, uitbreiding van landbouwgrond en door commerciële activiteiten zoals de intensieve handel in ‘wild vlees’, ernstig afgetakeld.
Slechts enkele gemeenschappen hebben schadevergoeding gekregen voor het verliezen van hun onafhankelijke manier van bestaan en de bosbewoners lijden onder extreme armoede en een slechte gezondheid in ‘illegale’ nederzettingen aan de randen van de gebieden die ooit van hen waren.
In Rwanda bijvoorbeeld, verdienen veel Twa die van hun land verjaagd zijn de kost met het verkopen van zelfgemaakt aardewerk.
Nu wordt ook deze manier van bestaan bedreigd doordat ze door de privatisering van land steeds minder klei tot hun beschikking hebben en door de toename van plastic producten.
Bedelen en zichzelf aanbieden als goedkope arbeidskrachten zijn de enige mogelijkheden die nog over zijn voor veel verdreven en verstoten bosbewoners.
Een fundamenteel probleem voor de Pygmeeënvolken is het gebrek aan erkenning van landrechten voor jager-verzamelaars. Dit gaat in vele Afrikaanse staten gepaard met de ontkenning van hun inheemse status.
|
| Pygmee gezin © Salomé/Survival |
Omdat de eigendomsrechten van de Pygmeeënvolken op bosgebieden waar zij van afhankelijk zijn, op nationaal niveau niet erkend worden, kunnen buitenstaanders of overheden zonder wettelijke barrières en zonder enige schadevergoeding hun land overnemen.
Die gemeenschappen die hun traditionele middelen van bestaan en hun land hebben verloren, bevinden zich aan de onderkant van de maatschappij – zij zijn het slachtoffer van alomtegenwoordige discriminatie die elk aspect van hun leven beïnvloedt.
Een brief sturen naar politici en overheden is een eenvoudige en doeltreffende manier om uw zorg uit te spreken en veranderingen te bewerkstelligen.
Met een donatie steunt u Survival bij het voeren van publicitaire of juridische steuncampagnes ten behoeve van inheemse volksstammen in nood.
